Tulejki zaciskane izolowane podwójne
Podwójna izolowana tulejka umożliwia wspólne przygotowanie dwóch odpowiednich przewodów dla jednego miejsca przyłączenia. Ma inną geometrię wejściową niż wykonanie pojedyncze i wymaga oceny obu przewodów oraz zacisku. Jej użycie nie daje automatycznego prawa do podłączania dwóch przewodów gdziekolwiek. Do osobnych zakończeń przeznaczone są pojedyncze tulejki izolowane; podstawową orientację oferuje przegląd tulejek zaciskanych.
Co oznacza oznaczenie dwóch przekrojów
Oferta obejmuje na przykład ONKA 8161, 8162, 8164, 8166, 8168 i 8170 w różnych rozmiarach. Producent rozróżnia wykonania podwójne w osobnej serii tulejek twin ONKA. Zapis 2 × 1,5 mm² oznacza dwa przewody danego przekroju, a nie jeden przewód 3 mm². Suma przekrojów metalu nie przesądza o kształcie zewnętrznym zaciśniętego zakończenia.
Przy parze przewodów oceniaj też ich konstrukcję i wymiar zewnętrzny izolacji. Kombinacji różnych przekrojów nie można zatwierdzić tylko tym, że oba przewody mieszczą się w kołnierzu. Bez odpowiedniego potwierdzenia nie należy zastępować ustalonej pary innym zestawem ani dodawać trzeciego przewodu.
Zacisk ma własne warunki
W dokumentacji miejsca przyłączenia szukaj wyraźnej wartości dla dwóch przewodów lub dla tulejki podwójnej. Karty producenta mogą podawać ten zakres osobno od zwykłego przekroju przyłączeniowego; przykładem struktury danych jest karta danych zacisku Weidmüller. Jest to przykład sposobu specyfikacji, a nie potwierdzenie kompatybilności z dowolnym aparatem.
Ważna jest też długość rurki i kształt po zaciśnięciu. Podwójny kołnierz może wymagać więcej miejsca przed zaciskiem, zwłaszcza przy sąsiednich wąskich miejscach przyłączeniowych. Kolizji mechanicznej nie rozwiązuje się przycięciem kołnierza ani siłowym obróceniem przewodów wbrew warunkom aparatu.
Przygotowanie pary i późniejszy serwis
Oba przewody przygotuj w ramach zatwierdzonej procedury tak, aby były prawidłowo wsunięte i uchwycone w części stykowej. Przed zaciskaniem warto zidentyfikować oba końce i sprawdzić ich przynależność do tego samego punktu elektrycznego według dokumentacji urządzenia. Tulejka nie jest środkiem do łączenia obwodów, które mają pozostać oddzielone.
Przy konserwacji pamiętaj, że wspólne zakończenie łączy mechaniczny los obu końców. Jeśli trzeba wymienić jeden przewód, licz się z nowym przygotowaniem całej pary, a nie z wyciąganiem jednej żyły z gotowego zacisku. Tam, gdzie gałęzie są często osobno rozłączane, projekt może wymagać innego rozwiązania przyłączeniowego. Ważny jest dostęp serwisowy, a nie tylko oszczędność miejsca w chwili montażu.
Przykład modelowy: sześć wspólnych punktów
Własne założenia obejmują sześć miejsc przyłączeniowych, do każdego prowadzą dwa przewody 1,5 mm². Po udokumentowaniu przydatności zacisków potrzeba sześciu odpowiednich tulejek podwójnych i przygotowuje się dwanaście końców przewodów. Suma przekrojów jednej pary wynosi 3 mm², ale ten wynik nie jest oznaczeniem zamówieniowym tulejki pojedynczej.
Nie jest to też dowód, że pasuje każdy zacisk z wartością 4 mm². Trzeba sprawdzić jego własne warunki dla zakończenia podwójnego i rzeczywisty wymiar po zaciśnięciu. Przykład pokazuje różnicę między arytmetyką przewodów a kompatybilnością mechaniczną systemu przyłączeniowego.
Najczęstsze pytania
Czy w podwójnej tulejce może być tylko jeden przewód?
Bez zweryfikowanego przeznaczenia nie zakładaj takiej zamiany. Dla jednego przewodu wybieraj odpowiednie wykonanie pojedyncze i właściwe narzędzie.
Czy do wyboru wielkości wystarczy kolor kołnierza?
Nie. Serie kolorystyczne nie są uniwersalne. Decyduje pełny zapis wymiarowy, długość części stykowej i weryfikacja miejsca przyłączenia.